🇬🇧 English

There was a lovelorn poet from Shiraz captivated by a charming sweetheart. Wherever he sat, he spoke of her, humming under his breath: "Since thou hast come, it sufficeth me to have spoken of myself."

Every time he passed through the beloved's alley, his heart would tremble, and he would whisper: "Hoping that thou hast placed a footprint of old... I have swept all the dust of Shiraz with my very eyes." He wandered the alleys so often that the townspeople knew him as the "Alley-Wandering Lover." He would recite: "The sorrow of the heart I strove to hide hath now become known to all creation."

One afternoon, he saw the beloved walking slowly down a narrow lane before turning into a dark corridor. "Rain fell from the heavens, and my love entered the hall. I begged for a single kiss, and her eyes filled with tears."

The poet seized the opportunity and thought: "Since thou art standing tall, manners dictate that I must fall." His heart beat wildly. He imagined the world would transform from her elegance. "If thou enterest the garden gate with such grace, the red rose will be ashamed, asking, 'Why did I even bloom?'"

Quietly, he stepped into the dark corridor behind her—a place with no observers. When the beloved reached the middle of the hall, she assumed no one was behind her. She paused, glanced left and right, and assuring herself the corridor was empty, she suddenly released a gust of wind whose sound was louder than any sonnet and whose scent traveled faster than any secret.

The poet froze. That dissonant music echoed in his ears, and the world became a little too real. He realized this breeze was not the scent of flowers. In that instant, all his poetic fantasies went up in smoke. He turned back and left, without the beloved ever knowing her secret had been exposed.

🇸🇦 Arabic

كان هناك شاعرٌ شيرازيٌ مُتَيَّم شغوفٌ بمحبوبةٍ حسناء. أينما جلس كان يذكرها ويترنم تحت أنفاسه: "لما جئتِ أنتِ، حسبي أنني قد رويتُ حديث نفسي."

وكلما مرَّ بزقاقِ المعشوقة، ارتجف فؤادُه وناجى نفسَه: "على أملِ أن تكوني قد وضعتِ قدماً في مكانٍ قديم... لقد مسحتُ كل غبارِ شيرازَ بأجفان عيني." كان يطوفُ في الأزقةِ كثيراً حتى عُرف بلقب "عاشق الأزقة". وكان يُنشد: "لقد افتضحَ بين الخلقِ غمُّ قلبي الذي كنتُ أُخفيه."

وفي يومٍ، لمح معشوقتَه تمشي الهوينى ثم دلفَتْ إلى دِهليزٍ مظلم. "هطل المطرُ من الأعلى، ودخلت حبيبتي الدهليز. طلبتُ قُبلةً، فاغرورقت عيناها بالدمع."

الشاعر اغتنم الفرصة وقال في نفسه: "إذا كنتِ أنتِ واقفة... فمن الأدبِ أن أسقطَ أنا." كان قلبُه يقفزُ شوقاً، ظانّاً أن البستانَ سينحني تعظيماً لها: "لو دخلتِ من بابِ البستانِ بهذه الرِّقَّة... لخَجِلَت الوردةُ الحمراءُ وقالت: لِمَ تَفَتَّحتُ أنا؟"

خطا بهدوءٍ خلفها إلى داخلِ الدهليزِ حيث لا رقيب. ولما وصلت المعشوقةُ إلى المنتصف، ظنَّت أن لا أحدَ وراءها. توقفت قليلاً، التفتت يمنةً ويسرة، ولما اطمأنت... أطلقت ريحاً مدوية كان صوتُها أبلغَ من أي غزل، ورائحتُها أسرعَ انتشاراً من أي سر!

تسمَّر الشاعرُ في مكانه. دوت تلك الموسيقى النشازُ في أذنيه، وأدرك أن هذا النسيمَ لم يكن نسيمَ الزهور. في تلك اللحظة، تبخرت كلُّ خيالاته الشاعرية. عاد أدراجَه وخرج، دون أن تعلم المعشوقةُ أنَّ سرَّها قد افتُضِح.

🇹🇷 Turkish

Şirazlı, kara sevdaya tutulmuş bir şair vardı. Nereye otursa nazlı sevgilisinden bahseder, şöyle mırıldanırdı: "Sen geldiğinden beri, kendimden bahsetmem bana kâfi geldi."

Sevgilinin sokağından her geçişinde yüreği titrerdi: "Eski bir yere ayak basmış olman ümidiyle... Şiraz'ın tüm tozunu gözlerimle süpürdüm." Sokaklarda o kadar çok dolaşırdı ki, halk onu "Sokak gezgini aşık" diye tanırdı. Derdi ki: "Sakladığım gönül derdinden tüm halkın haberi oldu."

Bir gün ikindi vakti, sevgilisinin karanlık bir dalana (geçide) girdiğini gördü. "Yukarıdan yağmur yağdı, aşkım dalana girdi. Bir buse istedim, gözleri yaşla doldu."

Şair fırsatı ganimet bildi: "Mademki sen ayaktasın, edep odur ki ben yere düşeyim." Yüreği yerinden çıkacak gibiydi. Sandı ki bahçeler ona saygıdan eğilecek: "Sen bostan kapısından böyle latif girersen, kırmızı gül utancından 'Ben neden açtım ki?' der."

Yavaşça peşinden karanlık geçide girdi. Kimselerin olmadığı o yerde, maşuk arkasında biri yok sandı. Duraksadı, sağına soluna baktı ve yalnız olduğundan emin olunca... Aniden öyle bir yel koyverdi ki; sesi her gazelden daha gür, kokusu her sırdan daha çabuk yayıldı.

Şair olduğu yerde donakaldı. O uyumsuz ses kulaklarında çınladı ve dünya gözünde biraz fazla gerçekçi oldu. Anladı ki bu esen nesim, bahar yeli değildi. O an, bütün şairane hayaller duman olup uçtu. Sessizce geri döndü; maşuk, sırrının ifşa olduğunu hiç bilmeden...